WalasiewiczównaCiekawostki
Rzeczy, o których mało kto wie: znalezione w gazetach z lat 1929–1980. Przy każdej jest link do skanu źródła.
- 1929
W pierwszej tabeli sokolich wyników figuruje jako „Walasiewiczówna H.”, z błędnym inicjałem. Mimo to prowadzi na 60 i 100 m oraz w skoku w dal.
Dodatek Techniczny do Przewodnika Gimnastycznego „Sokół”, lipiec 1929 ↗ - 1929
W pierwszym meczu w polskich barwach, z Austriaczkami, wygrała 60 i 100 m, a skokiem na 5,50 m poprawiła rekord Polski w skoku w dal aż o 25 cm.
„Kurjer Warszawski”, 29 lipca 1929 ↗ - 1932
W Los Angeles przebiegła 100 m trzy razy i za każdym razem w dokładnie 11,9 s: w przedbiegu, w półfinale i w finale. Gazeta z Surabai na Jawie nazwała to „rekordem stałej formy”.
„Soerabaijasch Handelsblad”, 29 sierpnia 1932 ↗ - 1932
Po igrzyskach popłynęła do Polski statkiem „Pułaski”, a na pokład załadowała własny nowy samochód, prezent od miasta Cleveland.
„Gazeta Bydgoska”, 4 października 1932 ↗ - 1933
Studiując w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie, spróbowała łyżwiarstwa szybkiego. Prasa chwaliła jej jazdę, ale debiut na torze w lutym 1933 roku wypadł słabo.
„Kurjer Nowogródzki”, 16 lutego 1933 ↗ - 1933
Przed powrotem do Ameryki przyjął ją na Zamku Królewskim prezydent Ignacy Mościcki.
„Polska Zbrojna”, 17 października 1933 ↗ - 1934
Do Japonii popłynęła jednym okrętem z japońskimi lekkoatletkami, z którymi właśnie rywalizowała w Warszawie. W meczu Japonia – Polska znów pobiła rekord świata.
„Robotnik”, 29 sierpnia 1934 ↗ - 1935
Grała też w koszykówkę: w Warszawie w barwach Warszawianki, a zimą w Cleveland.
„Mały Dziennik”, 21 września 1935 ↗ - 1936
Rekord świata na 80 m pobiła w przerwie meczu piłkarskiego.
„Warszawski Dziennik Narodowy”, 19 lipca 1936 ↗ - 1936
W relacji z igrzysk w Berlinie korespondent „Kurjera Wileńskiego” pisał o niej bez litości: „jest niższa, starsza i na dodatek chora”.
„Kurjer Wileński”, 6 sierpnia 1936 ↗ - 1937
Założyła w Stanach Zjednoczonych Polską Ligę Sportową i została jej wiceprezeską.
„ABC”, 15 stycznia 1937 ↗ - 1937
Na zawody w Gdyni przyleciała samolotem ze Lwowa i od razu wygrała bieg na 100 m.
„Warszawski Dziennik Narodowy”, 22 września 1937 ↗ - 1938
W liście do redakcji zapewniała, że na kolejnych igrzyskach też wystąpi dla Polski: „Na tej olimpiadzie, oczywiście, będę startowała w barwach polskich”.
„Dziennik Poznański”, 29 marca 1938 ↗ - 1946
Lot na mistrzostwa Europy do Oslo był przygodą: po pięciu godzinach zaczął szwankować silnik, samolot zawrócił do Kanady i nie mógł lecieć dalej. Żeby zdążyć, przesiadła się do samolotu wojskowego.
„Express Wieczorny”, 24 sierpnia 1946 ↗ - 1952
Jako 41-latka chciała jechać na igrzyska do Helsinek w ekipie USA. Skreślono ją z listy kandydatek, bo wcześniej startowała dla Polski na Igrzyskach Olimpijskich.
„Deventer Dagblad”, 3 lipca 1952 ↗ - 1955
W wieku 44 lat wygrywała jeszcze w North Hollywood pchnięcie kulą i bieg na 50 jardów przez płotki.
„Dziennik Związkowy”, 23 lipca 1955 ↗ - 1957
Jako 46-latka zdobyła 20 punktów w meczu koszykówki, a kilka miesięcy później ustanowiła rekord amerykańskiego związku AAU w rzucie dyskiem.
„Dziennik Związkowy”, 11 maja i 12 października 1957 ↗ - 1977
Swoje medale przywiozła do Muzeum Sportu i Turystyki w Warszawie w torebce po cukrze i wysypała je na stół jak guziki.
Przekazy pracowników muzeum, za rodziną Walasiewiczów - 1980
Zginęła, kiedy pojechała kupić biało-czerwone wstążki do medali dla polskich koszykarek. Te same koszykarki przyszły kilka dni później na jej pogrzeb, w którym wzięło udział około 400 osób.
„Dziennik Związkowy”, 11 grudnia 1980 (UPI) ↗ - 1980
Według agencji UPI przez całą karierę zebrała około 5000 medali i odznaczeń.
„Dziennik Związkowy”, 11 grudnia 1980 (UPI) ↗